ANI, bedeni, sağlığı, imkânı ya da koşulları kısıtlı insanların — yaşlı, hasta, yatağa bağımlı, bedensel engelli, seyahat-engelli, izole, her yaştan kişinin — bir VR başlığıyla gidemediği dünyayı gezdiği, anısına geri döndüğü ve kendi karakteriyle var olup başkalarıyla bağ kurduğu bir deneyim platformudur.
ANI nedir
Bir insan, gidebildiği yer kadar yaşar.
Hayatın bir noktasında yollar kapanmaya başlar. Kimi için yaş, kimi için bir hastalık, bir kaza, doğuştan bir kısıt gelir. Dünya yerinde durur ama ona giden yol kesilir. Üç türlü yol kapanır: mekâna giden yol (gidemediğin yerler), geçmişe giden yol (kaybolan anılar), insana giden yol (kopan bağlar). Anılar solmaz, dünya küçülmez, insanlar uzaklaşmaz — onlara giden yol kapanır.
ANI bu yolları yeniden açar. Gaussian Splatting adı verilen modern bir 3B yeniden-oluşturma tekniğiyle, gerçek fotoğraflardan fotogerçek, içinde gezilebilen mekânlar üretiriz; bir başlık takıldığında kişi o mekânın içinde durur, bakar, gezinir. Onu özel kılan teknoloji değil, kişiye özel oluşu ve içindeki gerçek insanlardır.
Üç sütun
Kapanan üç yolun her birine bir sütun.
"Bedenin gidemese de sen oradasın." Erişemediğin bir dünyayı — kutsal bir yolculuğu, uzak bir şehri, bir müzeyi, doğduğun köyü — içinde gezerek deneyimle.
"O an silinmedi; ona geri dönülebilir." Eski bir fotoğraftan kurulan, "rüya bulutu" estetiğinde gezilebilir bir sahnede anını yeniden yaşa.
"Yine birinin yanındasın." Bedenin kısıtından bağımsız bir karakterle var ol, gerçek insanlarla buluş, bağ kur — ve dilersen kendinden sonra bir iz bırak.
Bu platformun kalbi
Çoğu sanal dünya boştur, çünkü kimse orada uzun kalmaz. ANI'nin kurduğu bahis şudur: erişim/seyahat engelli insanlar, ihtiyaç gereği burada uzun saatler geçirebilir — ve bu, her zaman canlı bir nüfus anlamına gelebilir. Diğer sanal dünyaların "kritik kütle yoksa ölü dünya" sorunu, burada bir avantaja dönüşür. Üstüne, fiziksel kısıtı olmayan insanlar — gençler, gönüllüler, akademisyenler, aileler — bu dünyaya katılmak için bir sebep bulur.
Hedeflediğimiz sonuç bir kuşaklar-arası köprüdür: fiziksel ziyarete gelemeyen torun, bu dünyada büyükannesiyle buluşabilir. Kuşaklar-arası sanal temasın yalnızlığı azaltabileceğine dair erken kanıt vardır (IJERPH 2022) — kanıtlanmış olgu değil; teknoloji-temelli yalnızlık müdahalelerinin RCT meta-analizleri henüz anlamlı etki göstermedi. Bunu bir tez olarak sunuyoruz ve söz değil, pilot ve kullanım verisiyle kanıtlamayı hedefliyoruz.
Nasıl çalışır
Eski fotoğraflar, kısa bir çekim ya da hazır bir dünya — kişinin anısını taşıyan bir mekân veya gitmek istediği bir yer.
Bu kaynaklardan fotogerçek, içinde gezilebilen bir 3B sahne üretilir. Sentetik/üretilmiş içerik daima sadık ve etiketlidir.
Kişi başlığı takar; oturarak, konforlu biçimde gezer, hatırlar, var olur. Gerektiğinde bir refakatçi yanındadır.
Bilimsel zemin
Bu alanda en kolay yol abartmaktır. Biz onu reddediyoruz — abartılmış bir iddia hem etik dışıdır hem de her ciddi kurulda reddedilir.
Dijital süreklilik
"Var ol" sütunu en cesur soruyu çağırır: ya insan kendi dijital izini, ölümünden sonra kalacak bir mirasa dönüştürmek isterse? Bu vizyonu gizlemiyor, sonuna kadar yazıyoruz — ama kararını tek başımıza vermiyoruz. Ortada yarın raflara çıkacak bir ürün yok: ANI'nin hiçbir katmanı, ilgili kurumların, devletin, akademinin ve etik kurulların onayı olmadan sahaya çıkmaz. Bu yüzden tüm olasılığı bir seçenek spektrumu olarak masaya koyar, kararı onaylayan paydaşlara bırakırız.
Vizyon — VR'ın ötesi
VR başlığı tek-kişilik bir kapıdır; bazı yaşlılar için başlık takmak zor ya da hoş değildir, bazı anılar ise toplu yaşanmak ister. ANI-HOLOGRAM, aynı anı-canlandırma ilkesini VR başlığı olmadan, bir hologram odasında — sevdikleriyle birlikte, yüz yüze — sunma konseptidir.
Aynı hologram teknolojisinin bir başka kullanımı: tıp eğitiminde hologram-anfisi — kubbe biçimli bir salonda organ/doku/ameliyat sahnelerinin naklen ve 3B gösterimi. Detay: tıp & akademi ›
İlkelerimiz
Hiçbir şeyi olduğundan fazla göstermeyiz. Kanıtın bittiği yerde iddiamız da biter.
Mekânlar sadıktır; sentetik içerik açıkça etiketlenir. Kimseyi "geri getirmeyiz" — bir anıyı, bir sesi, bir mekânı, bir bağı yaşatırız.
Her kişiselleştirme açık rıza ile. İnsan bir test deneği değil, deneyimin sahibidir. "Bugün nereye gidelim?" sorusu onundur.
Onurlu, bağlı, dünyaya açık bir hayatı bir ayrıcalık değil hak olarak görmek; en kırılgan olana ulaşmak.
Yapay karakter değil, gerçek insan. Sosyal katman gerçek ziyaretin yerine değil yanına; bağı ikame etmez, besler.
Hissi değil, gözlenebilir katılımı ölçeriz; her iddiayı veriyle sınarız.
Tek bakışta
Kime, neden
ANI farklı paydaşlara farklı bir vaat sunar — ve her biri için ayrı, derinleştirilmiş bir gerekçe hazırlıyoruz:
Bu sayfa çekirdek manifestodur; yukarıdaki her paydaş için ayrı, derinleştirilmiş bir sayfa hazırlanmıştır.
"Ben burayı biliyorum."
Bir insanın gözlerinin parladığı; "yine birinin yanındayım" dediği o tek an için çalışıyoruz. Kapanan yollar yeniden açılabilir — ve o yolu açmak mümkün.